Ο ήλιος τ΄ αγκαλιάζει και το φεγγάρι
και τα πιο δυνατά πουλιά
πηγαίνουν και καθίζουν στην κορφή του,
γιατί ΄ναι λέει ψηλό και δυνατό
και σκληρά όμορφο.

Και οχθρέβεται της θάλασσας ο άνεμος το ύψος του
και φυσάει δυνατά με μανία με οργή
και πάει και χτυπάει το μέλη του
για να το σβήσει λέει για να το κάνει στα πόδια
του να πέσει.

Εκεί ψηλά σαν βρεθείς το Θεό θα νοιώσεις
Ρίγη θα πιάσουν το κορμί σου
και άφωνος θα μείνεις,
γιατί αν μιλήσεις η φωνή σου θα χαθεί.

Μ.Κ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ 3/5/2004


Αξίζει όμως να δούμε και ένα απόσπασμα από τον Καζαντζάκη, που όπως μας λέει η φίλη μας από την Κρήτη την έκανε να αγαπήσει το βουνό.

Χαρά στου ιερού βουνού τη μοναξιά στον καθαρόν αέρα ν΄ανηφορίζεις μοναχός μ΄ ένα δαφνόφυλλο στα δόντια!
Και να γρικάς τη βασιλόφλεβα να παίζει στ΄ ανικνήμια, να διαπερνάει τα γόνατα, τα νεφρά, να πιάνει το λαιμό σου και Και να μη λες:Θα πάω δεξιά, θα πάω ζερβά μα να φυσούνε και οι τέσσερις ανεμικές στο σταυροδρόμι του μυαλού σου.
Κι όσο ανεβαίνεις, το θεό ν΄ ακούς ολούθε να αναπνέει και πλάι σου να γελάει, να περπατάει και να κυλάει τις πέτρες...

Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ξ(1-10)